ریختن شرم و سکوت در فرانسه


پاریس – کمیل کوشنر ، زنی سبک و پاک که دهه هاست دچار گناه می شود ، به ویرانگر بزرگ جامعه فرانسه تبدیل شده است. نبرد او برای رهایی از یک راز دردناک خانوادگی ، اعصاب را در سراسر فرانسه لمس کرده است.

برای دهه ها ، خانم کوشنر احساس گرفتاری می کرد. وی در كتاب “La Familia Grande” نوشت: “گناه مانند مار است” كه داستان حشره خواری و سو abuse استفاده از آن پرتره صرفه جویی از یك خانواده برجسته فرانسوی است. این یک “سم” بود ، “هیدرا” چند سر ، “حمله” به کل فضای ذهن و قلب من. تا اینکه احساس کرد چاره ای جز ترک ناگفته ها ندارد.

آسان نبود. اولیویه دوهامل ، ناپدری و مردی که او را متهم به سو ab استفاده جنسی از برادر دوقلوی خود در دوران نوجوانی می کند ، قبل از اینکه همه پست ها را در آستانه انتشار کتاب بگذارد ، در بالای زندگی فکری و فرهنگی پاریس نشست.

مادر او ، ایولین پیزیر ، نویسنده مشهوری که زمانی عاشق فیدل کاسترو بود و در سال 2017 درگذشت ، با عصبانیت به اتهام خانم کوشنر رفت. “خانواده بزرگ” در عنوان کتاب توسعه یک نخبه فرهنگی خاص فرانسه بود که دفاع از یکی از خود را انتخاب کرده بود.

خلاصه اینکه خانم کوشنر خیلی چیزها را برد.

“خوب ، کامیل ، از عواقب آن می ترسی ، اما اگر صحبت نکنی ، چگونه می توانی سالم باشی؟” خانم کوشنر 45 ساله در مصاحبه ای گفت. “اگر حرف نزنید ، دنیا را زیر و رو می کنید. شما باید ریسک کنید زیرا شانس کمی دارید که به مبتلایان بگویید رنج آنها بی فایده است. “

در آغوش گرفتن او با این “فرصت اندک” منجر به نوعی انفجار سیاسی و فرهنگی شد که فرانسوی ها آن را “ماجرا” می خوانند. هشتگ #MeTooInceste در حالی آغاز شده است که ده ها هزار قربانی فرانسوی تابوی خاموش کردن را می شکنند. این کتاب که در این ماه منتشر شده است ، بیش از 200000 نسخه فروش داشته است. چند تن از دوستان آقای دوهامل ، از جمله الیزابت گیگو ، وزیر دادگستری سابق ، سمت های برجسته ای را ترک کرده اند.

رئیس جمهور امانوئل مکرون در توییتر خود ضمن استقبال از آزادی ، از طریق “شجاعت خواهری که دیگر نمی توانست سکوت کند” از این آزادی استقبال کرد. وی “سکوت ساخته شده توسط مجرمان و اعمال ناجوانمردانه مداوم” را محکوم کرد.

خانم كوشنر ، وكیل و استاد دانشگاه ، با صدایی آرام و تقریباً خود تخریب كننده كه می خواهد صراحت خاص او را بپوشاند ، گفت: “واقعاً شگفت آور است.” نگاهش صریح و مستقیم است. “من از جنبش #MeTooInceste بسیار خوشحالم ، نه به این دلیل که مردم صحبت می کنند – خیلی ها قبلاً این کار را کرده اند – بلکه به این دلیل که من به آنها گوش می دهم.”

با این حال ، او ادامه داد ، هدف اصلی او سیاسی نبود بلکه ادبی بود ، تلاشی برای توصیف تکامل عذاب آور خود بود. او به عنوان یک فرزندان مادرش از یک فاشیست یهودی ستیزی فرانسوی و پدر اجدادش که در آشویتس کشتار شده بودند ، مجبور شد هویت خود را از همان جوانی شکل دهد. وقتی پسری از خودش به دست آورد ، می فهمد که نمی تواند در مقابل آقای دوهامل سکوت کند ، از ترس اینکه دوباره اعتصاب کند.

او نیز مجبور بود با همدستی عجیب مادرش روبرو شود. وقتی خانم کوشنر از او س askedال کرد که چرا این کتاب را نوشت ، “چون مادر من فوت کرده است.”

مادرش جنبه های زیادی داشت: روشنفکر بازیگوش که خانم کوشنر او را می پرستید. زنی که پس از خودکشی پدر و مادرش به نوشیدن روی آورد. پدر و مادر رنج دیده ، خواهر او ، ماری-فرانس پیسیه ، بازیگر زن ، نیز در یک خودکشی آشکار درگذشت.

او همچنین مادری فمینیست بود که وقتی کاسترو – ماچو بهتر – ماشین را برای تحویل گرفتن وی به کوبا نه گفت. مادری که پدر خانم کوشنر ، برنارد کوشنر ، بنیانگذار پزشکان بدون مرز ، و بعداً وزیر خارجه فرانسه را ترک کرد ، زیرا “او تصمیم به نجات کودکان غیر از فرزندان خود”.

از بسیاری جهات ، مادر خانم كوشنر شخصیت اصلی كتاب است ، مورد علاقه و سپس بیگانگی قرار می گیرد. مادر او حداقل در سکوت ، در حالی که در سال 2008 با ادعاهایی مبنی بر سو husband استفاده جنسی شوهر دومش از پسرخوانده 14 ساله خود ، دو دهه قبل ، سوusedاستفاده جنسی کرد ، در کنار آقای دوهامل قرار گرفت.

در اواخر کتاب ، در بخشی نفس گیر ، نویسنده از مادرش نقل می کند: “اگر شما صحبت می کردید ، من می توانستم آنجا را ترک کنم. سکوت شما به عهده شماست. اگر صحبت می کردید ، هیچ یک از این اتفاقات نمی افتاد. هیچ خشونتی در کار نبود. برادر شما هرگز مورد تجاوز قرار نگرفته است. شوهر من هیچ کاری نکرد. برادرت مرا فریب داد. “

در صورت پذیرش چند نفر ، سرزنش منتقل می شود. جرم دفن شده نیز متاسفانه عمل می کند. همچنین ، یک راز طولانی مدت ، میزان بی وقفه رنج آن را مشخص می کند.

خانم كوشنر ، كه برادرش هنگام گفتن آنچه اتفاق افتاده بود به او نذر سكوت كرد ، نوشت كه او در اوایل بزرگسالی به این نتیجه رسید كه: “تقصیر من رضایت است. این تقصیر من است که پدرخوانده ام را متوقف نکردم ، که نمی دانستم ممنوعیت انسست است. “(طبق قوانین فرانسه ، سو abuse استفاده جنسی از فرزند ناپدری به عنوان محارم شناخته می شود.)

این گناه با اتهام مادرش مبنی بر اینکه سکوت وی جرم واقعی بود ، تشدید شد. وحشت خاصی بیش از همه در کمین بود: در خانواده ای که خودکشی های زیادی داشته است ، هرگز نمی توان تمایل مادرش برای جان خود را منتفی دانست. او در پایان سرطان درگذشت.

خانم کوشنر گفت: “مادرم مسئولیت ها را تحویل داد ، نقش ها را بازی کرد.” “او بلند شد قربانی از تصمیم من برای صحبت نکردن و وقتی صحبت کردم ، او مرا متهم کرد که می خواهم زندگی اش را خراب کنم. به او گفتم: “پس باید صحبت کنم یا نه؟ هر کاری می کنم اشتباه است. “

و آقای دوهامل؟ “مادرم با او روبرو شد ، و من فکر می کنم آنها سرانجام تلاش کردند تا آزاد شوند ، خشونت همه چیز را پنهان کنند.”

اکنون به نظر نمی رسد که این “ماجرا” باشد. آقای دوهامل 70 ساله یک وکیل برجسته را برای دفاع از او استخدام کرده است. وی پس از استعفا در این ماه به عنوان رئیس هیئت مدیره دانشگاه مشهور ساینس پو چیزی نگفت.

مشخص شده است که آقای دوهامل از سکوت بسیاری از دوستان خود در پاریس استفاده کرده است ، این یک الگوی تکراری در موارد مربوط به مردان قوی است. ژان وال ، یک وکیل برجسته پاریسی ، و فردریک میون ، مدیر ساینس پو ، اعتراف کردند که آنها از ادعاهای خشونت جنسی اطلاع داشتند ، اما علیه آقای دوهامل اقدامی نکردند.

برادر خانم کوشنر ، که در این کتاب به ویکتور گفته می شود ، برای اولین بار علیه آقای دوهمل شکایت کرد. دادستان فرانسه تحقیق در مورد تجاوز به عنصر کوچک و تجاوز جنسی را آغاز کرده است. کمیسیون رسمی تحقیق در مورد این محارم با تعیین دو رئیس مشترک جدید افزایش یافته است.

خانم کوشنر به آقای دوهامل گفت: “این فقط شایسته است که او ساکت باشد.” “زیرا در واقع او سالها مرا سکوت کرد. نه مستقیم اما هنوز او ما را له کرد. در حالی که در یک لحظه گفتم: “چرا سکوت کرده ام؟ این چه رازی است که یک راز نیست ، این رازی که جلادی را نگه می دارد چیست؟ “

آیا “جلاد” کلمه محکمی نبود؟ خانم کوشنر گفت: “آه ، او به ما آسیب زیادی رساند.” وی خاطرنشان کرد که بعید است که آقای دوهامل به دلیل مهلت قانونی فرانسه مجازات شود ، یکی از دلایلی که او خواستار شهادت “غیرقابل حذف” بود که فرزندان و نوه هایش بتوانند آن را بخوانند.

فرزندان او باید در مورد آن فکر کنند. احضار خانم کوشنر برای روزهای تابستان در املاک خانوادگی در ساحل آزور در بیدار کردن یک طوفان دروغین قدرتمند است: تنیس ، غذا ، اسکراب ، شراب ، خنده – و همچنین استحمام برهنه در استخر ، لمس میز و تمسخر محدودیت های جنسی بورژوازی.

وی نوشت: “ممنوع بودن منع است” شعار این اجتماعات خانوادگی بود. مادربزرگش برای او توضیح داد که چگونه با دوچرخه یا اسب ارگاسم کند.

در تمام این مدت ، مار در کمین این خانواده و فراتر از آن بود. خانم کوشنر جمله ای را که برای پدرش برنارد عزیز بود نقل کرد: “در میان قوی و ضعیف ، آزادی است که ظلم می کند و قانون است که آزاد می کند.” او خاطر نشان می کند: “من معنای کامل این را پیدا خواهم کرد.”

Constant Méut در پاریس در تهیه گزارش همکاری داشت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *