ویولن نادر ، تعهد آلمان را برای بازخرید گذشته نازی خود آزمایش می کند


برلین – هیچ کس نمی داند چرا فلیکس هیلدسهایمر ، تاجر لوازم جانبی موسیقی یهودی ، یک ویولن گران قیمت ساخته جوزپه گوارنری استاد کرمونی را در ژانویه 1938 در فروشگاهی در اشتوتگارت آلمان خریداری کرد. به دلیل تحریم نازی ها و اندکی پس از آن دو دخترش از کشور فرار کردند. نوه های او می گویند هیلدزهایمر ممکن است امیدوار باشد که ویولن را در استرالیا بفروشد ، جایی که او و همسرش هلن قصد داشتند زندگی جدیدی را با دختر کوچکترشان بسازند.

اما تلاش های این زوج برای دریافت ویزای استرالیا به شکست انجامید و هیلدزهایمر در آگوست 1939 خودکشی کرد. بیش از 80 سال بعد ، ویولن 300 ساله وی – به ارزش حدود 185000 دلار – در کانون اختلافاتی قرار دارد که تهدید کننده تعهد است برای بازگرداندن اشیا غارت شده توسط نازی ها به آلمان.

کمیسیون مشورتی دولت در مورد بازگرداندن اموال فرهنگی غارت شده نازی ها در سال 2016 تعیین کرد که ویولن تقریباً به طور حتم توسط هیلدزهایمر با اجبار فروخته شده یا توسط نازی ها پس از مرگ وی توقیف شده است. در اولین مورد خود در مورد یک ساز موسیقی ، کمیسیون توصیه کرد که صاحب فعلی ، بنیاد فرانتس هافمن و سوفی هاگمن ، یک سازمان آموزش موسیقی ، به نوه های فروشنده 100000 یورو غرامت ، حدود 121000 دلار بپردازند. در عوض ، بنیاد ممکن است ابزاری را که قصد دارد به دانشجویان مستعد ویولن وام دهد ، حفظ کند.

اما بنیاد از پرداخت پول خودداری می کند. پس از اینکه برای اولین بار اعلام کرد که نمی تواند بودجه را جمع کند ، اکنون تصمیم کمیته را زیر سوال می برد. در بیانیه ای در تاریخ 20 ژانویه ، بنیاد گفت “اطلاعات فعلی” حاکی از آن است که هیلدسهایمر مجبور شد به جای 1937 ، همانطور که قبلا تصور می شد ، در سال 1939 از تجارت خود منصرف شود. بنابراین ، بیانیه اضافه کرد ، “ما باید فرض کنیم که ویولن به عنوان یک کالای خرده فروشی در فروشگاه موسیقی وی فروخته شد.”

هفته گذشته ، کمیته مشورتی صبر خود را از دست داد و بیانیه ای عمومی را با هدف افزایش فشار بر بنیاد هاگمن برای پیروی از توصیه های خود صادر کرد.

در بیانیه آمده است: “هر دو طرف این تصمیم را به عنوان یک تصمیم منصفانه و عادلانه پذیرفتند” ، بنیاد را متهم کرد که “تعهدی جدی برای پیروی از توصیه کمیسیون” نشان نداده است. کمیسیون گفت که تلاش برای به چالش کشیدن این توصیه – چهار سال پس از صدور آن – با این فرض که فروشنده یهودی ویولن را با شرایط کاملاً عادی فروخته است ، به این معنی است که “بنیاد به سادگی با اصول موجود برای بازپس گیری هنر غارت شده توسط نازی ها مغایرت ندارد”. “علاوه بر این ، حقایق پذیرفته شده در مورد زندگی در آلمان نازی نادیده گرفته می شود.”

امتناع بنیاد از پرداخت ، سیستم غارت هنرهای نازی را تهدید می کند ، که نزدیک به دو دهه وجود دارد و منجر به استرداد آثار موزه های عمومی و در سال 2019 دو نقاشی از مجموعه هنری خود دولت آلمان می شود.

قانون گذاران پس از تصویب اصول واشنگتن ، یک توافق نامه بین المللی در سال 1998 ، کمیسیون را ایجاد کردند که خواستار تصمیم گیری “عادلانه و منصفانه” برای مالکان قبل از جنگ و وراث آنها بود ، که هنر آنها توسط نازی ها مصادره شد. خانواده های یهودیانی که متعلقات آنها از آنها سلب شده است به دلیل محدودیت ها و قوانینی که از خریداران صادق کالاهای دزدی حمایت می کند ، بندرت موفق به بازگرداندن اموال فرهنگی غارت شده در دادگاه های آلمان می شوند. بنابراین ، کمیسیون مشورتی که بین قربانیان غارت و دارندگان اموال فرهنگی مورد مناقشه داوری می کند ، غالباً تنها حق مدعیان است.

هانس-یورگن پاپیر ، رئیس کمیسیون و رئیس سابق دادگاه قانون اساسی آلمان ، در مصاحبه ای گفت ، اما این کمیسیون دادگاه نیست و هیچ صلاحیت قانونی برای اجرای توصیه های خود ندارد.

وی گفت: “در عوض ، او به عنوان یک واسطه عمل می کند.” وی افزود: “تاكنون ما توانسته ایم به موسسات عمومی اعتماد كنیم تا فرآیندهای كمسیون را رعایت كرده و توصیه های آن را اجرا كنیم.” “اگر این دیگر نتیجه ندهد ، از نظر ما غیرقابل قبول است.”

پس از خرید هیلدزهایمر ، آهنگهای ویولن گوارنری ناپدید شد تا اینکه در سال 1974 ، دوباره در فروشگاهی در کلن ، آلمان غربی ظاهر شد و توسط سوفي هاگمن ویولون خریداری شد. وی در سال 2010 درگذشت ، آن را به بنیادی که برای ارتقا work کارهای آهنگساز خود و حمایت از نوازندگان جوان تأسیس کرده بود ، وصیت کرد.

بنیاد هاگمن ، که از آن زمان ویولن را بازیابی کرده است ، پس از مرگ وی شروع به تحقیق در مورد دارایی قبلی خود کرده است. وی با اشاره به وجود خاستگاه از سال 1938 تا 1974 ، این ابزار را در بانک اطلاعاتی املاک فرهنگی غارت شده توسط نازی ها در دولت آلمان ثبت کرد ، به این امید که اطلاعات بیشتری در مورد خانواده هیلدزهایمر پیدا کند. یک روزنامه نگار آمریکایی نوه های تاجر موسیقی را ردیابی کرد و بنیاد موافقت کرد پرونده را به کمیته مشورتی تحویل دهد.

هنگامی که کمیسیون در سال 2016 تصمیم گرفت که ویولن احتمالاً پس از مرگ هیلدزهایمر به زور فروخته یا مصادره خواهد شد ، بنیاد هاگمن شرایط آن را پذیرفت و همچنین قول داد دانشجویانی که به آنها ویولن قرض داده اند به طور منظم در حافظه هیلدزهایمر کنسرت برگزار کنند.

اما در بیانیه هفته گذشته کمیته مشاوره آمده است که “اراده جدی” بنیاد برای جمع آوری غرامت 100000 یورویی پیدا نکرده است. کمیسیون گفت ، توضیحات مستمر بنیاد گوارنری از بنیاد ویولن به عنوان “ابزاری برای درک” در وب سایت خود “به ویژه نامناسب” است ، و از پرداخت پول به وراث خودداری کرد.

فابیان کرن ، رئیس بنیاد ، درخواست مصاحبه را رد کرد ، اما بیانیه ای صادر کرد و گفت این بنیاد “در طول چندین سال تلاش های بی شماری را برای اجرای توصیه کمیسیون انجام داده است.”

دیوید سند ، نوه هیلدزهایمر مستقر در کالیفرنیا ، در یک مصاحبه تلفنی گفت که این خانواده “بسیار پاسخگو بوده و حتی در چهار سال گذشته به بنیاد کمک کرده است تا بودجه خود را از طریق ایمیل جمع کند.”

وی افزود: “اگر بتوان با کمیسیون بدون عواقب مخالفت کرد ، من نمی دانم که چگونه می توان در آینده به این موارد رسیدگی کرد”

پاپی ، رئیس کمیته ، اظهار امیدواری کرد که تصمیم کمیته در گفتگو با رسانه ها در مورد عدم رعایت این بنیاد باعث افزایش آگاهی قانونگذاران و مردم در مورد موضوعات شود. وی گفت ، اگرچه بنیاد هاگمن یک سازمان خصوصی است ، اما ارتباط نزدیک با دانشگاه موسیقی نورنبرگ ، که متعلق به ایالت بایرن آلمان است ، دارد.

وی گفت که قبلاً از دولت باواریا حمایت خواسته بود ، “اما در نهایت هیچ اتفاقی نیفتاد. ممکن است برخی فشارهای سیاسی وجود داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که این توافق نامه ، که از دید همه افراد منصفانه و عادلانه است ، سرانجام اجرا شود. “

اما سخنگوی وزارت فرهنگ بایرن گفت که “بنیاد خصوصی باید به توصیه های کمیته مشورتی پاسخ دهد. ایالت بایرن هیچگونه مبنای قانونی برای تأثیرگذاری بر مالکان خصوصی ندارد. “

سخنگوی وزارت فرهنگ فدرال آلمان این احساسات را تکرار کرد. وی گفت “این وزارتخانه” ابزاری در دسترس ندارد که یک بنیاد خصوصی را مجبور به اجرای توصیه کمیسیون کند. “

استفان کلینگن ، مورخ هنر در انستیتوی مرکزی تاریخ هنر در مونیخ ، گفت که همه این موارد کمیسیون را “بالا و خشک” می کند.

کلینگن گفت: “تنها راه کمیسیون این است که امیدوار باشیم سیاستمداران به نوعی آنها را از این وضعیت بهم ریخته یا دسته جمعی استعفا دهند.” “آن زمان ما مورد توجه قرار گرفتیم. اگر هیچ پشتیبانی سیاسی وجود نداشته باشد ، سیاست بازگشت آلمان به پایان رسیده است. “

وی افزود: “اگر وراث نمی توانند به اجرای توصیه های کمیسیون ایمان داشته باشند ، پس چرا آنها پرونده های خود را بررسی می کنند؟”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *